29. Nis, 2016

rıhtımda...

Sabırla uzun süre beklemişti,

o güzel rıhtımda. 

Sonra binip bir yelkenliye,

arkasına bakmadan,

aniden maviliklere açılıverdi  kadın.

 

İhtimal bile vermemişti oysa ki adam.

Kala kaldı ardından rıhtımda.

Ne veda edebildi ,

ne de el sallayabildi kadına…

 

Kadın ise siper etti göğsünü esen rüzgarlara.

Tüm gücünü toplayıp dönüp baktı ,

her şeyini bıraktığı rıhtıma,

son bir kez daha.

 

Ve fısıldadı usulca;

‘’ Sadece beni güzel hatırla… ‘’

 

 

Ayşe Nurhan Karahan