3. Nis, 2016

adam...

Kış, bu sene de bir hayli zor ve sıkı geçiyordu…

Gece  çok soğuk olmasına rağmen,

tek bir bulut yoktu gökyüzünde. Ay ve yanıp sönen yıldızlar ışıl ışıldı.

 

Adam,

şömine önündeki koltuktan kalkıp, pencereden dışarı baktı. ‘’Kar çok yüksek’’ diye geçirdi içinden. Ayın ve yıldızların karda yansıması ile, dışarıda parlak mavimsi bir renk oluşmuştu.

Evlerin  pencerelerinden sızan ışıklar,

dışarıda yanan meşaleler gibiydi uzaktan.

Pencerenin buğulanmasıyla,

derin bir iç çekti adam.

Orta yaş üstüydü ve yüzünde sert bir ifade taşıyordu. Kasabanın biraz yükseğindeki köyde bir arkadaşına ait, küçük bir dağ evi bulup yerleşmişti geçen yaz...

 

Ayşe Nurhan Karahan