17. Kas, 2016

sessiz çığlık...

İyi ki, yaşam hep gecelerden oluşmuyor.
Çok sevmiyorum geceleri ben.
Sabah güneşin doğması ile,
bir başka dahil oluyor insan hayata.
Nedense,
o daima ileriye doğru ilerleyiş,
gece ile bölünüyor gibi geliyor bana.
En derindeki şeyler,
o zifir karanlıkta, nasılda bir ışık bulup görünür olur?
Akıl almaz bir şey şu geceler.
Bütün belirsizlikleri gün yüzüne çıkarıveriyor,
ve o kör karanlığıkta, kör gözünüze de sokuveriyor.
Geceler bir icmal.
Bir hesaplaşma...
Söylenmeyen her şeyin duyulabildiği,
ve çığlık çığlığa sustuğum anlar şu geceler...

ayşe nurhan KARAHAN