19. Eyl, 2016

ben olmasam...

Bazen,

sorumluluk duygumun, tahammül edilemez boyutlarda olduğunu düşünüyorum.

O zamanlarda diyorum ki,

keşke bir eşyanın duygusuzluğunun, ruhsuzluğunun konforunu yaşayabilsem. Beni koydukları yerde öylece kalabilsem.

Bazen ben,

o ben olmayabilsem. Kendimi inkar edebilsem keşke.
İlkelerim olmasa. Değerlerim...

Olmasa,

onları yerine getirebilmek için, çabalarım. Uçsuz bucaksız güvenişlerim. Gördüğüm değeri hiçe sayarak, dogmatik davranışlarım. İyi niyetlerim...
Bazen kulağımı tıkasam, duymasam onların buyruklarını.

Kimselerin göremediği zamanlarda mesela ben,

hiç değilse, o zamanlarda ben olmayabilsem .

Yok mudur bu paradigmada,

benim için bir miad?

 

ayşe nurhan karahan